وصل

دروصل هم ز عشق تو ای گل در آتشم          عاشق نمیشوی که ببینی چه میکشم

باعقل آب عشق به یک جو نمی رود             بیچاره من که ساخته از آب وآتشم

دیشب سرم به بالش ناز وصال وباز             صبح است وسیل اشک به خون شسته بالشم

پروانه راشکایتی از جورشمع نیست            عمریست درهوای تو میسوزم وخوشم

خلقم به روی زردبخنددوباک نیست             شاهدشوای شرار محبت که بی غشم

باورمکن که طعنه طوفان روزگار                 جزدرهوای زلف تو داردمشوشم

سروی شدم به دولت آزادگی که سر         باکس فرو نیاورداین طبع سرکشم

دارم چوشمع،سرغمش برسرزبان             لب می گزد چوغنچه خندان که خامشم

هرشب چوماهتاب به بالین من بتاب           ای آفتاب دلکش وماه پریوشم

لب برلبم بنه بنوازش دمی چو نی             تابشنوی نوای غزلهای دلکشم

سازصبابه ناله شبی گفت شهریار            این کار تست من همه جور تو میکشم

/ 1 نظر / 4 بازدید
سبحان

سلام[پلک] ممنونم از لطفت[گل] خدا مشتي خاك را برگرفت .مي خواست ليلي را بسازد.از خود در او دميد. وليلي پيش از آنكه با خبر شود عاشق شد. سالياني ست كه ليلي عشق مي ورزد. ليلي بايد عاشق باشد. زيرا خدا در او دميده است وهر كه خدا در او بدمد عاشق مي شود.